CensuurVrij.com
BuitenlandZA Boer beschrijft het martelen van zijn familieleden, en de laatste momenten van Vader.

ZA Boer beschrijft het martelen van zijn familieleden, en de laatste momenten van Vader.

door

“Ik denk dat het de adrenaline was die hem weer liet opstaan.”

“Ik denk dat hij de pistoolschot hoorde, zijn kleinkinderen hoorde schreeuwen, en verzamelde al zijn energie die hij nog had. Hij ging naar de keuken, hij moet geprobeerd hebben een deken of handdoek te pakken om het bloed tegen te houden, toen kwam hij naar de garage om mij en mijn vrouw los te maken”.

“Ik voelde zijn bloed op mijn handen druppelen terwijl ik met mijn gezicht naar beneden op de vloer van de garage lag, mijn handen en voeten vastgebonden met draad. Ik voelde zijn bloed als een kraan in mijn handpalmen lopen en het voelde koud, ijskoud en ik wist dat het niet goed was.”

Bernard’s vader maakte zijn zoon, zijn schoondochter en zijn eigen vrouw los – ze lagen allemaal met gebonden handen en voeten in de garage. Toen ging Bernard’s vader op de stoep buiten het huis zitten.

Het was het laatste wat hij ooit deed.

“Ik zei hem dat hij moest volhouden. Ik vertelde hem dat we nieuwe projecten op de boerderij hadden. Ik zei hem om vol te houden omdat we nog zoveel te doen hebben.”

Tien minuten later was Bernard’s vader dood.

Bernard en zijn vader waren eerder die zondag uit de kerk thuisgekomen om later die dag samen met elkaar de braai (barbecue) te beginnen voor een gezinsmaaltijd. Zijn vrouw, moeder en drie kinderen volgden hen achterna in een aparte auto.

Ze kwamen zoals altijd heel normaal thuis, langs de prikkeldragen die hun boerderij afschermden, door de elektrische poorten die hun huis beschermden, langs de camera’s die ’s nachts op zijn huis zijn gericht.

Hij liet zijn vader achter bij de deur zodat zijn vader het vuur voor de braai kon voorbereiden en aan steken, en ging de sprinklers repareren in het veld naast het huisje dat hij nog steeds zijn thuis noemt.

Het was het huis van zijn grootvader, toen het huis van zijn vader. Bernard werd er geboren, net als zijn drie kinderen. Ze hadden meer dan 75 jaar lang naast dezelfde generaties van zwarte boeren gewerkt.

Toen hij na een korte wandeling terug liep, kon hij zijn vader niet vinden.

Hij wist dat er iets mis was. Zijn vader was een commando, een militair met efficiëntie en precisie. En nog steeds een keiharde, en dat van een leeftijd van 75 jaar. Als hij zei dat hij het vuur aanstak, zou het vuur worden aangestoken.

Drie dagen eerder had zijn vader een operatie ondergaan waarbij stents waren geplaatst bij zijn hart. Hij zou pas woensdag uit het ziekenhuis komen. Misschien dacht Bernard dat hij zich niet zo goed voelde. Hij ging naar de garagedeur – dat deels open stond zoals het altijd open stond om de honden te beschermen tegen de zon – om zijn vader te zoeken.

Hij bukte naar beneden om de deur te openen.

Dat was het laatste wat Bernard deed voordat het leven zou aflopen, zoals hij wist. Voordat een bende mannen alles van hem af nam waar hij het meest van hielde.

Acht mannen hadden op hem gewacht in de garage. Ze gooiden hem met zijn gezicht naar beneden in het bloed van zijn vader en afgeschoten patronen. Bernard dacht dat zijn vader dood moest zijn. Ze bonden zijn polsen vast met dik staaldraad, bonden zijn voeten vast. Ze sloten de garagedeur terug naar het gebruikelijke niveau, zodat niemand buiten zou kunnen vermoeden wat er in de garage aan de hand was.

Toen gingen de mannen aan het werk.

Ze sloegen Bernard met een metalen pijp. Ze sloegen hem met hun geweren en lieten gaten achter in zijn romp, totdat zijn hersenen niet eens konden begrijpen wat er met hem gebeurde – hij veronderstelde dat hij met een mes werd neergestoken.

Hij bad tot God om hem weg te nemen.

“Ik huilde als een baby op de vloer. Ik schreeuwde of God me weg zou willen meenemen, dat ze mij zouden schieten, dat ik niet hoefde te kijken wat er daarna zou gebeuren.”

Bernard had alle gruwelijke details gelezen. Hij zag het patroon steeds opnieuw voor zich: 82 moorden in 2017, 423 gruwelijke aanvallen.

Hij wist over de martelingen die de mannen zouden toebrengen; hij wist over de vrouw waarvan de knieschijven in geboord werden met een Black & Decker; de dochter verkracht werd door drie mannen, terwijl ze de vader er naar lieten kijken. De baby werd in een kokende bad gegooid om te verdrinken.

Hij wist dat zijn eigen vrouw, zijn moeder en zijn drie kinderen hetzelfde zou kunnen overkomen en dat de acht mannen die op hen wachtten in staat waren om zulke gruwelijke dingen te doen en niet zouden aarzelen om zijn zonen te executeren en hem er naar te laten kijken.

“Ik wist dat ik zoiets niet kon overleven,” zegt Bernard.

In de verte hoorde hij de auto van zijn vrouw het grindpad oprijden. Hij smeekte de mannen om hem neer te schieten, zodat zijn vrouw het schot zou kunnen horen en daardoor gelijk weer met de auto zou terug keren.

Maar toch kwam ze, op de oprit, recht in de gruwelijkheden dat zich in haar huis bevond.

Ze stopte de auto en de jongens, elf en acht jaar oud, liepen zoals altijd naar het huis toe en speelden hun spelletje met wie het eerst voor de deur kon komen. De kleine baby zat nog in haar autostoeltje.

Toen de elfjarige de deur binnenkwam, werd een schot gehoord. (De kogel zit nog steeds in de muur). De mannen hadden deze tweede auto niet verwacht en waren in paniek geraakt en schoten op de kleine rennende jongen. Het kind viel ongedeerd neer. Ze sleurden hem over het erf, door de garage heen, en plaatsten hem samen met zijn schreeuwende zusje in huis.

De jongere jongen, acht jaar oud, stond in de deuropening en zag alles wat er gebeurde in de garage.

Hij zag het allemaal. Zag elke keer dat ze zijn vader schopten. Hij zag hoe ze zijn moeder vastbonden en de touwen rond zijn oma spanden – normale vrouwen die slechts een uur eerder in de kerk waren geweest.

Bernard nam me mee door de metalen poort – de aanvallers baanden zich een weg door de tralies, maar waren weer snel op hun plaats – in zijn huis. Hij nam me mee door de kamer met de kluis, de deur ontbreekt nog steeds waar ze hem weg scheurden, de badkamer in.

Het is een kamer uit vervlogen jaren, versierd in oranje en bruin. Bernard wijst naar de vloer die door het bloed van zijn vader was bedekt.

Die dag was zijn vader erin geslaagd om zichzelf los te maken en in een laatste gevecht voor zijn familie was hij gekomen om hen te bevrijden.

Toen ging zijn vader op de stoep zitten. Zijn vrouw probeerde zijn bloedingen te stoppen. Ze bracht een paraplu om hem te beschermen tegen de zon. Hij viel neer en binnen tien minuten was hij dood.

“Ze waren hier niet voor niets”, zegt Bernard.

“Ze raakten niets aan of namen iets mee. Gewoon een TV die ze weggooiden. Ze wilden wapens, een voertuig, en ik en mijn vader dood hebben”.

Ik vroeg hem wat er net daarna gebeurde. Toen je vader dood was en je badkamer bedekt was met bloed, je kind waarop geschoten werd en je vrouw en moeder tegen de grond werden gedrukt.

“Gedurende die eerste drie weken kan ik je niet vertellen waar ik was. Ik was hier thuis, maar ik weet dat ik er niet echt was. De boerderij leed omdat ik de gewassen niet eens water gaf zoals ik zou moeten doen. Ik ben gestopt.”

We zaten op de trede waar zijn vader stierf en ik had moeite om hem te vragen naar de toekomst. Welke toekomst ziet hij, na alles wat hij heeft verloren en geleden heeft?

“De wereld kan zeggen wat ze willen, maar dit is een raciale zaak. De zwarten haten de blanken. Ze willen ons hier niet.”

“Onze landarbeiders zijn zwart, en ik steun hen en ze werken goed met mij samen en we werken nauw samen, heel dicht bij elkaar, maar ze zijn ook boos. En ze zeggen dat het een raciaal iets is. Een deel van de werknemers op mijn boerderij zijn al twintig jaar hier. Wij streden om hun loon te betalen. Maar ze zijn gebleven. Hun grootvaders werkten samen met mijn grootvader en hun zonen werken nu met mij samen. Zo werkte het ook”.

Hij kijkt weg over zijn velden en lijkt zich te hebben neergelegd bij een nieuwe manier van werken:

“Ze nemen ons alles af. Alle Afrikaners zullen verdwijnen. Alles gaat weg.”

Zijn moeder is al weg. Ze kon het niet meer verdragen om in huis te zijn. Afgelopen oktober zou haar 42ste verjaardag zijn op haar boerderij, maar ze kon het niet aan om terug te gaan naar binnen, kon de badkamer niet gebruiken waar haar man was dood gebloed.

Ik vroeg Bernard naar zijn kinderen. Zijn elfjarige heeft gesproken over het plegen van zelfmoord, zodat hij samen kon zijn met zijn grootvader. Hij voelt zich schuldig omdat hij denkt dat hij moest sterven. Hij zegt dat de schot, die nu in de muur zit van het huis, voor hem bestemd was. Hij worstelt met het leven.

Maar met de middelste kind van Bernard gaat het helemaal niet goed mee. Hij kan niet slapen. Hij kan niet functioneren. Hij zit aan antidepressiva – sterke antidepressiva – en hij is agressief tegen iedereen die hem probeert aan te sturen.

“Hij is echt agressief tegenover zijn leraren. Hij heeft geen vrienden meer op school. Hij wil er niet meer in passen. Mijn zoon wil niet naar buiten. Je zou kunnen zeggen dat we die dag ook mijn zoon verloren hebben.”

We hebben het over zijn achtjarige zoon.

Ik vroeg wie zich om Bernard bekommert terwijl hij zijn familie bij elkaar probeert te houden terwijl ze uit elkaar vallen. Wie is er voor hem om vast te houden?

Hij kijkt uit over het land dat zijn grootvader een lange tijd daarvoor vruchtbaar heeft gemaakt, het gras gemaaid, een os, een kleine ploeg en een matras op zijn naam.

“Ik heb de honden, het vee en het land. Zij laten je nooit in de steek”.

“Als ik worstel, weet mijn vrouw dat ik op de velden zal zijn. Ze kunnen mij doden – ze zullen dat moeten doen als ze me van deze boerderij af willen hebben – maar zelfs als ik weg ben, zal het land blijven. Mijn land zal blijven voortbestaan”.

En plotseling komt de regen, en ineens huilt dit verschrikkelijke majestueuze land.

BRON: Hopkinsworld.com

Reageersuls

Nieuwsbrief

Op de sociale media wordt er steeds meer censuur toegepast. Meld jou daarom nu aan voor onze nieuwsbrief!

Contact

Wij geven geen persoonlijke contactgegevens weg!

redactie@censuurvrij.com

Al onze externe websites zijn eigendom van Censuurvrij.com.

Over ons

CensuurVrij.com is een alternatieve nieuwssite die de lezer dagelijks voorziet van nieuws die de mainstream media niet eens haalt. De MSM doet er alles aan om de waarheid van de massa te onthouden. Voor eventuele vragen kun je een bericht sturen naar redactie@censuurvrij.com

Naar Top