CensuurVrij.com
BuitenlandDe gewelddadige natuur van de Zulu’s. Eerste reden voor Apartheid.

De gewelddadige natuur van de Zulu’s. Eerste reden voor Apartheid.

door

Voormalig president De Klerk verontschuldigde zich voor de Apartheid en dat deed de Nederlandse Hervormde Dominee Swanepoel ook, die ook zijn ingewanden over de Apartheid begon uit te trekken en zich voor de hele kerk verontschuldigde zonder dat er enige opdracht van iemand van de gemeente was.

Dus als zulke “leiders” ons vertellen hoe verkeerd we waren, dan hebben we de neiging om ze te geloven. Maar laten we naar de waarheid zoeken.

Iedereen die de geschiedenis van Zuid-Afrika kent, zal weten dat niemand zoveel geleden heeft op de bodem van Zuid-Afrika en niemand die zoveel gebloed heeft als de Afrikaners en hun nakomelingen, de Boeren. De blanken van Zuid-Afrika en met name de Afrikaners hebben niets te betreuren. In feite zijn de zwarten hun enorm dankbaar en een gigantische verontschuldiging, voor de manier waarop ze de afgelopen 350 jaar met blanken zijn omgegaan, is meer dan terecht.

De Afrikaners hebben een liedje dat aan alle Afrikaanse kinderen al in de wieg wordt onderwezen en die elke Afrikaner vandaag de dag kent. De naam van dit nummer wordt “Siembamba” genoemd. De teksten zijn zo heftig dat ik ze hier bijna niet wil herhalen. Maar het gaat zo:

“Siembamba, moeders kindje, Siembamba, mama’s baby – draai zijn nek om, gooi hem in de sloot, trap op zijn hoofd dan is hij dood.”

Geloof het of niet…. dit is een liedje dat Afrikaanse Zulu’s hun kinderen toezingen terwijl de kinderen schommelend in slaap worden gebracht!

Het bevestigd de wreedheid van de Xhosas, die tijdens de negen Kaffir-oorlogen zonder onderscheid, blanke vrouwen en baby’s hebben gedood. Zwarte mannen zijn meestal lafaards die alleen dapper zijn als ze in pakjes zitten. Ze gaan in feite zelden direct de confrontatie met blanke mannen aan. Als ze aanvallen is het altijd in groepen, terwijl mensen slapen. Hun favoriete doelwitten zijn ouderen, vrouwen en kinderen.

Een veel voorkomende mythe onder buitenlanders en Zuid-Afrikanen is dat ze denken dat zwarten, voordat de blanke man naar Afrika kwam, in vrede en harmonie met de natuur en met elkaar leefden.

Deze harmonie met de natuur is niet helemaal verkeerd. Het is de perceptie van “In harmonie met de natuur” die verkeerd wordt begrepen.

De mensen willen geloven dat de natuur puur en goed is en dat de leeuw bij het lam ligt, maar de werkelijkheid is daar ver van verwijderd. Wanneer men ziet hoe hyena’s een levend dier uit elkaar scheuren, hoe een biddende manti’s het hoofd van hun partner bijten na copulatie, hoe de Streptococcus bacteriën menselijk vlees kunnen vernietigen, blijft men achter met het gevoel dat de natuur heel wreed kan zijn.

De natuur onder Afrikaanse zwarten is altijd al zeer wreed geweest. Zwarten die zogenaamd in overeenstemming met de natuur leefden, werden regelmatig opgegeten door leeuwen, krokodillen, door slangen gebeten, gestoken door schorpioenen en hun aantallen werden in bedwang gehouden door insecten zoals de mug (Malaria) of de Tsetse vlieg (slaapziekte). Gele koorts en Cholera waren andere vormen van de natuur om de aantallen zwarten onder controle te houden….

Maar het moet worden gezegd dat, voordat de blanke mensen naar Afrika kwamen, de meest effectieve manier waarop zwarten hun eigen bevolking beheersten, met genocidale stammenoorlogen… en kannibalisme was.

Ik wil graag wijzen op de psychische toestand van de zwarten om te proberen hun kleingeestige jaloezie en afgunst te begrijpen.

Onder de Zwarte gemeenschappen is het niet toegestaan dat individuen vindingrijkheid of individualistische welvaart tonen. Op het moment dat de ene Zwarte persoon een beetje boven de anderen komt te staan, zal hij als eerste door de gemeenschap als een spijker in een houten vloer worden gehamerd. Degenen die welvarend zijn, worden verstoten door hun zwarte stammen en van hen zal gezegd worden dat ze geen echte zwarten zijn en dat ze blank zijn met een zwarte huid….

Die mentaliteit blijft tot op de dag van vandaag bestaan, maar deze kleingeestige jaloezie gaat gepaard met een ingetekende, onuitroeibare, wreedheid die de blanken van Zuid Afrika onder ogen zagen en leerden over de harde realiteit.

Sinds de blanke man voet op Zuid-Afrikaanse bodem heeft gezet, is hij geschokt en ontzet over de wreedheid van de zwarten. Hoezeer de blanken ook wilden geloven in de “gelijkheid van de mens”, ze werden helaas alleen geconfronteerd met de wreedheid en realiteit van de wreedheden uit het stenen tijdperk.

Zwarten van Centraal-Afrika verkochten andere zwarten, die ze in slavernij veroverd hadden, aan Arabieren maar ook aan blanken. Op het moment toen de ene stam iets meer had dan de andere, zouden ze vatbaar zijn voor een nachtelijke inval van naburige stammen die alle mannen zouden doden, en de vrouwen en kinderen zouden verkrachten, het vee zouden stelen en de vrouwen en kinderen in hun eigen stammen zouden opnemen.

Stammen die niet sterk genoeg waren zouden het gebied ontvluchten. In Afrika, ten zuiden van de Sahara, betekende het dat niemand het noorden wilde ontvluchten, omdat ze wisten dat het een woestijn was waar ze niet konden overleven. De enige manier was dus om naar het zuiden te vluchten. De zwakste van de zwakste stammen zaten vooraan, gevolgd door een iets sterkere stam, gevolgd door steeds sterkere stam, verder naar het noorden, die de zwakkere stammen naar het zuiden hadden verdreven.

Rond dezelfde tijd dat de blanken zich voor het eerst vestigden in Zuid-Afrika, kwamen de eerste zwarte stammen Zuid-Afrika binnen. Zij waren eigentijdse kolonisten van het gebied dat nu bekend staat als Zuid-Afrika. In sommige gebieden waren blanken de eersten en in andere gebieden waren zwarten de eersten.

De zwarten die zich naar het zuiden en de blanken naar het noorden trokken, op zoek naar betere weidegronden voor hun vee, ontmoetten mekaar uiteindelijk rond 1770 bij de Vis en Kei rivieren… Ongeveer 120 jaar nadat de blanke zich voor het eerst (permanent) vestigden op de Kaap van de Goede Hoop in 1652. Om het in de juiste perspectief te plaatsen: het was ongeveer dezelfde tijd als toen New York in de VS werd opgericht.

Wie waren deze zwarten die ze ontmoetten bij de Visrivier? Zij waren de Xhosa. De Xhosa vluchtte voor de Zulu’s die hen massaal vermoordde. Tot op de dag van vandaag is het woord of de naam “Xhosa” in Zulu synoniem met het woord “lafaard”.

De animositeit tussen de Xhosas en de Zulu’s gaat honderden jaren terug. Mandela en Mbeki, de twee vorige presidenten waren beide Xhosas, maar de huidige president Jacob Zuma is een Zulu. Zulu’s en Xhosas haten elkaar meer dan dat ze blanken haten en dat zegt wel veel.

Maar waarom haten de andere zwarten van Zuid-Afrika de Zulu’s? Het gaat terug in de tijd van “koning” Shaka. Opmerking: “Koning” in aanhalingstekens. Zwarten kunnen nooit koning, van welke aard of ras dan ook, zijn… voordat men koning kan worden, moet men eerst een MAN zijn.

Shaka was een sadistische psychopaat die genocide pleegde op grotere schaal dan Rwanda ooit heeft gezien. De Zulu’s vernietigde hele stammen, hele culturen in wat tegenwoordig bekend staat als de Mfecane of Dfecane (Annihilation). Shaka’s terreur was zo groot dat Mzilikazi, de opperhoofd van de Matabeles, terug vluchtte naar het noorden… richting wat nu Zimbabwe is.

Onder al deze chaos kwam de blanke man aan in de regio van de Xhosas. Zij vochten tussen 1811 en 1879 negen oorlogen tegen de Xhosa. De Grenzenoorlogen, Kaffir oorlogen of Xhosa oorlogen.

Telkens gingen de oorlogen over Xhosas die altijd aan het roven was, en de runderen en ander vee in brand stak maar ook boerderijen in brand stak, waarbij niet alleen blanke boerenfamilies op de meest afschuwelijke wijze werden gedood, maar ook de kleurlingen die voor de blanken werkten.

Het was ten tijde van de zesde Kaffir-oorlog dat Piet Retief besloot om samen met de andere Voortrekkers verder trekken.

Piet Retief en zijn groep dachten dat ze het land van de Zulu’s konden kopen door te onderhandelen, maar ze werden afgeslacht op een heuvel op de kraal van de Zulu King, nadat zij de wens van Dingaan respecteerden om hun wapens buiten te laten.

Elke man en jongen, in totaal zo’ n 100 stuks, werden doodgeknuppeld. Retief was de laatste die werd gedood, zodat hij de dood van zijn kameraden kon zien.

Dingaan beval vervolgens alle Voortrekkers aan om aan te vallen langs de rivier bij de Bosjesmannen. Een orgie van geweld begon. Families werden gevangen genomen in Bloukrans, Dorinkop, Moordspruit, enz. De laffe zwarten vielen hen midden in de nacht aan en doodde iedereen op de meest afschuwelijke wijze. Vrouwen werden op brute wijze verkracht en zwangere vrouwen werden opengesneden, hun baby’s werden voor hen gedood terwijl ze nog leefden. Kleine kinderen en baby’s werden bij hun voeten opgepakt en hun hoofden werden tegen de zijkanten van de wagons geslagen.

Onder de Voortrekkers kwamen 41 mannen, 56 vrouwen en 185 kinderen om het leven. Daarnaast werden er nog eens 250 of 252 Khoikhoi en Basuto, die de Voortrekkers vergezelden, gedood. Een meisje genaamd Johanna van der Merwe (12 jaar oud toen des tijds) had 21 assegaai wonden opgelopen, maar wist dit te overleven.

De Voortrekkers bouwden de stad Weenen (wat betekent gehuil) op deze locatie.

Het Bloedbad in Bloukrans in de daaropvolgende decennia, tot op de dag van vandaag, hebben blanken in het zuiden deze afgunst en brutaliteit door toedoen van zwarten meegemaakt. Voorbeelden zijn legio. De Boeren verzamelden zich op Makapansgat waar zwarten op de meest vreselijkste manieren blanken hebben vermoord. Hermanus Potgeter werd vastgebonden op een rotsbed en levend gevild als een dier, terwijl hij nog bij bewustzijn was, hij stierf terwijl de zwarten zijn organen er uit rukten.

Recentelijk zagen we de brute zwart op zwart moorden met de halsketting methode. We zagen zwarten, die met AK 47 en handgranaten, blanke kerken bestormden, waarbij het vuur op de ongewapende gemeente werd geopend, zoals bij het bloedbad in de Sint-Jakobskerk. We hebben alles gezien, van brutale moorden op Muti tot aan de kwaadaardige martelingen die voorafgingen met de brute moorden op blanke boeren en hun familieleden in Rhodesië, Namibië en ook in Zuid-Afrika. Meer dan 3000 blanke boeren en familieleden zijn vermoord sinds de overname van het ANC in 1994.

Het is noodzakelijk om te herhalen dat deze gewelddadige aard van de zwarten niet alleen op blanken is gericht, dus de “zwarte gedrag apologetica”, die beweren dat dit gedrag vergelding is voor de blanken omdat ze over de zwarten hebben geheerst, hebben geen been om op te staan, omdat deze zwarte gewelddadige aard meestal gericht zijn op hun eigen soort, zoals we hebben gezien met Shaka’s defecane, Muti moorden.

Nee, deze wreedheden, deze moorddadige, diefstal en ander asociaal gedrag van zwarten kon en kan nooit verzoend worden met het gedrag van de diep religieuze en gelovige Boeren van Zuid-Afrika.

Dit gewelddadig gedrag van de zwarten was een van de redenen voor de Apartheid. Dat andere ging om cultuurverschillen. Meer daarover in het volgende deel. Voorlopig is het belangrijk om te beseffen en te weten dat blanken in Zuid-Afrika nooit over de zwarten wilden regeren. De blanken wilden zich losmaken van de zwarten en zich zo ver mogelijk van de zwarten  vandaan houden.

BRON: SAVE THE WHITE PEOPLE THE MINORITY OF SOUTH AFRICA

Reageersuls

Nieuwsbrief

Op de sociale media wordt er steeds meer censuur toegepast. Meld jou daarom nu aan voor onze nieuwsbrief!

Contact

Wij geven geen persoonlijke contactgegevens weg!

redactie@censuurvrij.com

Al onze externe websites zijn eigendom van Censuurvrij.com.

Over ons

CensuurVrij.com is een alternatieve nieuwssite die de lezer dagelijks voorziet van nieuws die de mainstream media niet eens haalt. De MSM doet er alles aan om de waarheid van de massa te onthouden. Voor eventuele vragen kun je een bericht sturen naar redactie@censuurvrij.com

Naar Top