CensuurVrij.com
PolitiekVolksvertegenwoordiging: Partijstaat met “P” als “parasiet”.

Volksvertegenwoordiging: Partijstaat met “P” als “parasiet”.

door

De huidige Bundestag heeft 709 zitplaatsen en is daarmee de grootste ooit. Voor de Bondsdagverkiezingen van 2017 waren er 630, en dat was al enorm. Het feit dat de Bundestag zou blijven groeien is duidelijk voor elke afgevaardigde die de regels inzake overhang en egalisatiemandaten kent. Toch zijn ze niet veranderd. De reden voor dit verzuim is duidelijk: een verandering zou niet in het persoonlijke belang van de afgevaardigden zijn. Het feit dat het in het belang zou zijn van de soeverein, die het geld van zijn belastingbetalers zou moeten gebruiken voor de financiering van elke afgevaardigde en een heel personeelslid van de afgevaardigden, speelde uiteraard geen rol.

Wie bovendien volgt hoe snel, wanneer en met welke partij overschrijdende afspraken de voeding en de kostenstijgingen precies zijn vastgesteld, in tegenstelling tot andere wetgevingsvoorstellen, kon het gevoel niet helpen dat de politieke klasse zichzelf niet langer zag als vertegenwoordiger van de belangen van de kiezers, maar zich in de grillige zelfbedieningswinkel waagde te bevinden. Om deze indruk te vermijden werd echter geen nieuwe bescheidenheid overwogen, maar werd de toename van het aantal diëten geautomatiseerd, zodat er geen parlementaire debatten meer hoeven plaats te vinden. Waar geen debat meer is, valt er niets meer te constateren, dus de berekening. En waar niets te observeren valt, is er ook niets waar de burgers en de belastingbetalers zich over kunnen uitlaten.

Heeft het Parlement controle over de regering?

Zo zou het moeten zijn. Maar als dat zo zou moeten zijn, vraagt de burger zich af waarom de partijen de scheiding der machten tussen parlement en regering opheffen door het feit dat leden van de regering ook zetels en stemmen in het parlement hebben? En waarom schrappen ze ook de parlementaire toelagen naast hun overheidssalarissen? Omdat dat in het belang is van de kiezers? Omdat het de democratie bevordert? – Nauwelijks.

Wie wil er lid worden van het Parlement?

In de regel wil een lid van het Parlement iemand worden die er een persoonlijke verbetering, een sociale vooruitgang in ziet. Diëten zijn ongeveer drie keer zo hoog als het gemiddelde Duitse inkomen. Dit is geen stimulans voor bijzonder goed opgeleide, gemotiveerde en uitstekende geesten. Ook kunnen ze elders tien keer het gemiddelde inkomen verdienen. Alleen al deze constatering doet vermoeden dat het niet de intellectuele elite is die ambities heeft voor een zetel in de Bundestag. Een persoonlijke carrière is op zich niet bepaald een goede reden om een vertegenwoordiger van de mensen te motiveren. Hij zou immers de belangen van het volk moeten behartigen en niet zijn eigen belangen. Maar het bijbehorende probleembewustzijn lijkt nergens te bestaan, integendeel. Het is immers veelzeggend dat zelfs in de publicaties van de zogenaamde vierde macht – in de vreugdevolle verwachting van een schandaal over de houwelen die zouden kunnen ontstaan door de belastingaangiften van de Amerikaanse president – volledig wordt veronachtzaamd dat dit de belastingaangiften zijn van een man die zijn volledige presidentieel salaris schenkt aan bijvoorbeeld natuurbeschermingsorganisaties. Het idee dat belastingaangiften van politici die met relatief lege handen de “volksvertegenwoordiging” zijn binnengekomen – maar deze weer als miljonairs hebben achtergelaten – veel interessanter zouden zijn, zou niemand denken. Dit illustreert vrij goed de algemene houding van de geest die de zelfbedieningsmentaliteit van “vertegenwoordigers van het volk” bevordert.

In ieder geval is de bewering van veel Duitse politici dat hun diëten zo hoog zouden moeten zijn omdat ze het verlies aan inkomsten in de particuliere sector compenseren – en dat ze daar veel meer zouden kunnen verdienen – grappig. Deze bewering is vooral populair bij politici die ervan verdacht worden nergens in de vrije economie een baan te kunnen vinden.

Stemrecht.

Door de decennialange programmatische afstemming van de in de Bundestag vertegenwoordigde partijen voldoet het stemrecht nauwelijks aan het doel dat burgers zulke politici en partijen waarmee ze ontevreden zijn, zomaar kunnen wegstemmen. Bovendien kunnen kiezers vaak niet meer voorzien wat zij met hun stem zullen bereiken. Dit kan momenteel worden waargenomen in Thüringen. Wie eigenlijk de regering vormt, blijkt vaak pas na de verkiezingen, wanneer de daadwerkelijk weggestemd hebbende coalities, om een regeringsvorming van de gekozenen te voorkomen. Door de starre kieslijsten hebben burgers meestal geen enkele invloed op de verkiezing van individuele parlementsleden. Wie in zijn kiesdistrict verliest, kan nog steeds iets worden, omdat hij vaak beschermd wordt door een plaats op de lijst. Plaatsen op de lijst, aan de andere kant, gaan meestal naar zulke “partijvrienden” die niet eerder de aandacht van partijleiders hebben getrokken als ongemakkelijke tijdgenoten.

Constitutionele hoven en rekenkamers.

De controle van de politieke klasse door onafhankelijke grondwettelijke hoven en rekenkamers is een mooi idee, maar niet meer dan dat. Dit idee wordt gedwarsboomd in de praktijk. De partijen kiezen hun eigen controleurs, en het zou naïef zijn om aan te nemen dat ze de “scherpste honden” kiezen. Reeds met de hervorming van het partijrecht meer dan 50 jaar geleden, hebben de partijen hun zelf gedefinieerde taken sterk uitgebreid. Sindsdien is hun grondwettelijk mandaat om alleen nog maar deel te nemen aan de politieke besluitvorming van het volk praktisch verleden tijd. Vandaag de dag zijn de politieke partijen uitsluitend betrokken bij de vorming van de politieke wil. En dit alleen met zeer welwillende aandacht. In werkelijkheid is het zelfs zo dat de grotendeels verenigde media in de handen van groengeoriënteerde mensen betrokken zijn bij de politieke besluitvorming. De verantwoordelijke directeuren en hoofdredacteuren worden niet gekozen, maar de politici worden gekozen, die dus rekening moeten houden met de politieke wil van een geïndoctrineerd volk, dat voorheen door de media werd gevormd. Dit heeft niets te maken met de deelname van de partijen aan de politieke besluitvorming van het volk zoals voorzien in artikel 21 van de basiswet. Partijen zijn als het ware gehoorzaam aan een populaire, door de media geïnstalleerde, wilsverklaring.

Er is geen overheid meer, maar alleen een reactie om de lucratieve plekken bij de met belasting gevulde voedertroggen van de macht in stand te houden. En ze doen er alles aan om te voorkomen dat deze onaantrekkelijke toestand te duidelijk wordt. Zij krijgen vaak pseudo-bevestigingen voor de juistheid van hun handelen door “besmette expertise”, zoals Hans Herbert von Arnim het noemt. En dat is iemand die weet waar hij het over heeft. De edele jurist en econoom was vroeger rector van de Universiteit voor Bestuurswetenschappen in Speyer en grondwettelijk rechter in Brandenburg. Daarnaast is de deskundige op het gebied van kiesstelsels en partijstructuren ook de auteur van talrijke bestsellers, waaronder “Staat ohne Diener”, “Fetter Bauch regiert nicht gern” en “Die Deutschlandakte”. Maar zelfs zijn publicaties hebben niet geleid tot fundamentele veranderingen.

De sluipende degeneratie van de parlementaire democratie.

Juist omdat deze degeneratie zo langzaam en geleidelijk vordert, is er een zeker gewenningseffect waar te nemen dat, tot in alle overvloed, zelf bijdraagt aan het verval. De partijdige uitbuiting van staatsmiddelen, evenals de machtsgreep en de zelfgenoegzame “politieke opvoeding” lijken op zo’n hersenspoeling dat het bewustzijn van onrechtvaardigheid aan alle kanten verdwijnt, zowel onder de burgers als onder de politieke klasse. Het is in feite hetzelfde partijdige en strategische denken dat het publieke debat steeds meer verpest.

BRON: Journalistenwatch.com

Reageersuls

Nieuwsbrief

Op de sociale media wordt er steeds meer censuur toegepast. Meld jou daarom nu aan voor onze nieuwsbrief!

Contact

Wij geven geen persoonlijke contactgegevens weg!

redactie@censuurvrij.com

Al onze externe websites zijn eigendom van Censuurvrij.com.

Over ons

CensuurVrij.com is een alternatieve nieuwssite die de lezer dagelijks voorziet van nieuws die de mainstream media niet eens haalt. De MSM doet er alles aan om de waarheid van de massa te onthouden. Voor eventuele vragen kun je een bericht sturen naar redactie@censuurvrij.com

Naar Top